بمباران و کشتار وحشیانه مردم خاورمیانه به نام انقلاب ؟

تمام آبادیها و تاسیسات لیبی را کی منهدم می‌کند؟ و چه کسانی دوباره خواهد ساخت ؟و چه کسانی هزینه‌ها را می‌دهند؟ شاید تا وقتی که بحران اقتصادی در غرب و چین و… تمام شود

بانو استلا کالونی نویسنده و روزنامه نگار بلند آوازه آرژانتین است. این تفسیر او را خبرگزاری رسمی‌آرژانتین سه شنبه سوم شهریور (۲۵/۸/۲۰۱۱) منتشر کرد.

آمریکا و شرکایش که به دلائل گوناگون قصد دارند لیبی را تصاحب کنند، نام دخالت استعماری خود را ” شورش ” داخلی گذاشتند که باید مورد حمایت‌های ” بشردوستانه ” قرار گیرد. خبرگزاریهای ایالات متحده آمریکا و اروپا و دست نشاندگان آنها در سراسر جهان نیز، نام این رویداد را ” جنگ داخلی ” گذاشتند.

حقیقت این است که یک خلق ۶ میلیونی، در سرزمینی که بخش عمده آن بیابان است، باید از اواسط ماه مارس بمباران افسارگسیخته ناتو را تحمل کند. این بمباران‌ها بر هرجای آباد این کشور باران مرگ باریدند و آنرا ویران کردند ، تا راه را برای مزدوران هموار کنند، مزدورانی که از همان آغاز، موتور باصطلاح ” شورش ” خلق علیه قذافی بودند.

نه از این باصطلاح انقلاب ” خلق” عکسی در دست است و نه از آن ” بمباران‌های قذافی علیه مردم غیر نظامی‌” که توجیه کننده این دخالت وحشیانه در قرن بیست و یکم باشد. ولی امروز مردم غیر نظامی لیبی بوسیله ناتو بی خانمان می‌شوند، خانه‌ها، مدارس، مراکز خدمات اجتماعی، آزمایشگاههای پزشکی، دانشگاهها و بیمارستانهایشان، بوسیله ناتو ویران می‌گردد و محیط زیستشان آلوده به اوران رقیق می‌گردد، که بمعنی فاجعه ای برای آینده ساکنان این مناطق و محیط زیست آنهاست.

روز ۱۷ مارس سال جاری سازمان ملل قطعنامه ۱۹۷۳ را تصویب کرد که مانع پرواز هواپیماهای لیبی در آسمان آن کشور گردد و مانع از آن گردد که این کشور مستقل بتواند از خود دفاع کند.این قطعنامه تصویب شد بی آن که به سخنان ناظران مستقیم نیز گوش فرا داده شود.

به این صورت قدرت دفاع هوائی از لیبی سلب شد. اما این کشور نزدیک به شش ماه در برابر بمباران‌ها مقاومت کرد و توانست ثابت کند که بدون ناتو این باصطلاح ” شورش ” وجود نداشت.

برای آن که تصوری از آن حقیقتی بدست آوریم که رسانه‌ها در باره آن سکوت می‌کنند، کافیست نگاهی به عکس ” انقلابیون لیبی” بیفکنیم ، که ظاهرشان، لباسشان و سلاحشان نشان می‌دهد که مزدورانی هستند که قدرت‌ها به این منطقه آورده اند.

آمریکا و همپیمانانش برای آن که بتوانند تجاوز خود را آغاز کنند و ادامه دهند، در سراسر جهان رسانه‌ها را بکار گرفتند، رسانه‌هائی که در حقیقت زیر کنترل نظامی‌و امنیتی خود آنها قرار دارند.

اندک شماری از روزنامه نگارن نیز بودند که گرچه به پیشرو بودن شهرت یافته اند ولی چون با اهداف حمله موافق بودند و یا نبودند ولی در همان جهت گام بر می‌داشتند ، به همکاری با شبکه دروغ و توجیه آن پرداختند.

اینها برای آن که بتوانند خود را توجیه کنند در انتظار آن هستند که ناتو پیروز شود و بعنوان قدرت پیروز به شرح ” تجاوزات وحشت انگیز رژیم قذافی به حقوق بشر ” بپردازد، تا پرده استتاری بشود بر سر آنچه که مزدوران و نیروهای تجاوز گر کرده اند و بر سر مردم لیبی آوزده اند، مانند همان کاری که در گذشته در افغانستان و عراق و پیش از این‌ها کردند.

آیا به همین زودی فراموش کردید که ” کنتراس ”‌ها در نیکاراگوئه چه کردند ، هنگامی‌که از پایگاه نظامی‌آمریکا در هندوراس به نیکاراگوئۀ ساندینیستی حمله کردند؟ وقتی که روستاها را ویران کردند، کشتند، شکنجه کردند، به زنان و دختران تجاوز کردند ورونالد ریگان، در آنزمان ، آنها را ” رزمندگان آزادی نامید “؟

دلیل این که سیا و همپیمانهایش مزدوران را ” شورشی ” می‌خوانند آنست که از قدر و اعتبار این نام بکاهند. از اعتبار نام کسانی که در سراسر جهان برای آزادی خود پیکار می‌کنند.

مردم و دولت لیبی نه تنها حق بلکه وظیفه داشتند و دارند که از خود دفاع کنند، هر کشوری که از خارج مورد تجاوز قرار می‌گیرد باید از خود دفاع کند.

http://www.jungewelt.de/2011/08-25/039.php

پی نوشت سردبیر:

به نظر بنده این تفسیر بسیار عاقلانه بوده و شواهد حاکی از این موضوع است که شورش‌های خاورمیانه نه تنها یک انقلاب نبوده بلکه یک جریان از پیش برنامه ریزی شده از سوی آمریکا و هم پیمانانش جهت تسلط بر این منطقه می‌باشد، چنانکه نمونه آنرا در انتخابات ۸۸ کشور خودمان شاهد بودیم.

کد خبر: 826

انتهای خبر

آدرس کوتاه: http://xn--mgbt4dl10c.com/?p=826